Dankzij de witte en felgekleurde bloemen is Cyclaam (Cyclamen persicum) de ideale plant om de donkere dagen blues mee te bestrijden. Hij mag er dan frêle uitzien, het is een sterke bloeier die uit een stevig knolletje komt. En er valt van alles mee te beleven. De groene bladeren groeien in een rozet, zijn hartvormig en hebben vaak een mooie zilvergrijze of lichtgroene tekening. Tussen de blaadjes rollen zich ijle stengels uit waaraan dan waanzinnige bloemen komen, die als vlaggen omhoog staan. Die kunnen glad zijn, franjes hebben of wijd uitstaan als een rokje en hebben kleuren waar de natuur extra haar best op heeft gedaan.
Herkomst
Cyclaam is al heel lang bekend als sierplant en behoort tot de sleutelbloemfamilie. De soort die in het wild voorkomt in de bossen en op steenachtige berghellingen rond de Middellandse Zee van Spanje tot Iran is de oervorm van de kamerplanten van nu. Filosoof Plato omschreef de plant al in de 4de eeuw voor Christus. In Europa arriveerde Cyclaam in de 16e eeuw en werd onder andere in de botanische tuinen van de Engelse koningin Elisabeth gekweekt. Daarna raakte de bloeier even uit beeld, maar raakte in de 19de eeuw weer in de mode dankzij de Romantiek en is sindsdien nooit meer verdwenen.
Verzorgingstips voor consumenten
Cyclaam staat graag koel en licht en houdt niet van volle zon of verwarmingsbronnen in de buurt. Het is een stevige drinker, hou de kluit lichtvochtig. Cyclaam drinkt het liefst zelf een portie water op kamertemperatuur op uit een schotel die daarna kan worden weggenomen. Als de plant weer water nodig heeft, geeft hij dit zelf aan door een beetje te gaan hangen. Pluk uitgebloeide bloemen regelmatig uit de plant om nieuwe knoppen te stimuleren om open te gaan. Om de bloei lang en rijk te houden, is een keer per 3 weken plantenvoeding aan te raden.
